‘Di ba ‘pag “PHILIPPINE” dapat PILIPINO?
(visualfrompinoydoglover.com)
(ni Ely M.) ANG katagang “Philippine” sa Tagalog ay katumbas ng katagang “Pilipinas”.
Sa Pilipinas pinakamarami ay ‘yung nagta-Tagalog, kaya ‘pag sinabing–salita ng “Pilipino” – Tagalog ang ibig sabihin niyan.
Kahit sa abroad ‘pag sinabi nilang “Oh, you’re Filipino—you speak TahGAlogk!”
Karamihan din kasi sa mga Pilipino o Filipino (pagsamahin na natin: F/Pilipino) sa pagkakaalala ko, nagkakaintindihan lang sa salitang Tagalog kahit na saan pang probinsiya ang pinanggalingan nila.
Eklat lang kadalasan ‘yung “You know, I speak in English because my Tagalog is not good.”
Ganu’n din ‘yung iba ‘pag nagsusulat: “You know, I write in English because my Filipino is not good.”
Yeh, yur PILIPINO is not good, but who kers?
Nag-isip ako—meron bang nagba-Blog in Fee-lee-pee-know “because their F/Pilipino is good”?
Hinanap ko ang pinakamagagaling na Pinoy Blogs sa Internet.
Kaya nag-Google ako. Tinayp ko: Best Pinoy Blogs…or Best Pilipino Blogs… or Best Filipino Blogs…
Pinindot ko ‘yang lahat… isa-isa.
(Wala kasi akong magawa.)
Nadismaya ako.
Wala ni isang best site na nagpi-Pilipino.
Wala ni isang best site na nagta-Tagalog.
Ang huli kong pag-asa:
“The 2009 Philippine Blog Awards.”
Ito raw ang listahan ng pinakamagagaling na F/Pilipino Bloggers sa Pilipinas at sa ibang bansa!!!
‘ETO ang listahan ng mga nanalo.
Pinuntahan ko lahat ng site ng winners.
Magagaling silang lahat– walang argumento riyan.
Ang mas nadismaya ako…
Bukod sa tuyongtintangbolpen.blogspot.com… (nanalo ng “Best Post”)
Lahat ng winners hindi nagpi-F/Pilipino.
Lahat ng winners hindi nagta-Tagalog.
Parang may mali.
Sa dinami-rami ng F/Pilipino bloggers na pagpipilian sa bawat sulok ng mundo na may Pinoy
… isa lang ang nakalusot?!
Para sa akin ngayon, si bolpen ang “Best Blogger of the Philippines.”
Tunay na Pilipino na nagta-Tagalog… nagpi-Filipino… nagpi-Pilipino…
(Teka—hindi ko kilala si Tuyong Tinta Ng Bolpen.
Wala rin akong intensyong makipagkilala.
Wala rin akong intensyon sa kontes na ‘to.
Natutuwa lang ako at pinili siya.)
Sana sa susunod—malamang hiling MO rin ito, oo IKAW na nagbabasa ngayon—
Mas marami sanang blogs na Tagalog – F/ Pilipino ang manalo.
Para mas maging makatotohanan ‘yung katagang “Philippine” na nakasabit sa mga katagang “Blog Awards”
Dahil ang katotohanan…
Pilipino rin lang naman ang TUNAY na makakaintindi ng mga pinagsusulat natin.
At kahit mag-type pa tayo ng patiwarik habang nagba-blog in English
puro Pinoy pa rin naman ang pabalik-balik na magbabasa ng mga bagay
at kaisipang tungkol sa Pilipinas at pagiging-Pilipino.
Tama ba ‘ko?
Oras na para i-click
ang “Reply”, “Puna” o “Komento”
BAHA, BUBONG at BOBONG pulitiko
(ni Ely M.) TINA-type ko ito habang nakikinig sa OFW Secret RADYO .
Binaha ang Metro Manila today, September 26, 2008.
Maraming tao ay nasa bubong dahil lubog na ang mga bahay nila.
Lahat sila sumisigaw ng …
“Saklolo!”
(AFP photo)
“Sagipin n’yo kami!”
(photo from luisandthepolice@flicker)
“Malulunod na kami!”
(from www.boston.com)
“Nagugutom na kami!”
(photo from mylesgj@flicker)
Sagot ng mga autoridad:
“Konti ang rubber boats natin– hindi kayang sagipin ang lahat.”
“Naka-deploy na lahat ng trucks– antabay lang po.”
“‘Wag kayong mag-attempt na lumusong para hindi kayo malunod.”
“Hindi kayo mamamatay sa gutom kung hanggang bukas.”
“Konting hintay lang at paumanhin po.”
Hanggang sa dumilim na.
Tigil daw muna ang rescue para sa ilang lugar.
“Paano kami kung isang dangkal na lang lubog na ang ulo namin sa baha…
…kahit nasa bubong na kami?” sigaw ng mga tao.
Walang sagot.
Si Baranggay Captain, walang sagot.
Si Mayor, walang sagot.
Si Governor, walang sagot.
Si Congressman, walang sagot.
Si Senador, walang sagot.
Si Presidente, walang sagot.
Walang sagot.
Lagot.
(simulan na ang sisihan)
IT’S so KORNY it’s FUNNY
STRAIGHT from my Yahoo inbox. Isang email na nakapagpasaya sa araw ko.
THE MARK OF…
MISTER: “Kung gagawa ako ng pelikula, gusto ko, ako si ZORRO!”
MISIS: “Eh, ako, sino?”
MISTER: “Ikaw si DACOS!”
MISIS: “Dacos? Sino ‘yun?”
MISTER: “DA COS of all my ZORROs!”
JOB INTERVIEW:
BOSS: “Ano ba’ng alam mo?”
APLIKANTE: “Ah, eh… alam ko po kung saan kayo nakatira ng misis n’yo at kung saan nakatira ang kabit n’yo.”
BOSS: “Congratulations. Tanggap ka na!”
PROJECT
ANAK: “‘Tay, penge ng pera. May project kami, bibili ako ang ‘cocomban’.
TATAY: “Ano ka ba naman, anak. Hanggang ngayon ‘cocomban’ pa rin ang tawag mo.”
ANAK: “Ano po ba ang tama?”
TATAY: “Bomb paper.”
HEARING AID
LOLO PEDRO: “Galing ako sa doktor. Nakabili na ako ng hearing aid. Grabe! Ang linaw ngayon ng pandinig ko!”
LOLO JUAN: “Wow! Galing! Magkano ang bili mo sa hearing aid?”
LOLO PEDRO: “Kahapon lang!”
PUSA
MISIS: “Dear, iligaw mo nga itong pusa. Naka-sako na. Dalhin mo sa malayo.”
MISTER: “Okey, dear.”
(Pagkaraan ng anim na oras)
MISIS: “O, bakit ka ginabi? Nailigaw mo ba ‘yung pusa?”
MISTER: “Bwisit na pusang ‘yan! Kundi ko siya sinundan, ‘di na ko nakauwi.”
TATLONG TANGA, NAGSISIKSIKAN SA KAMA
TANGA No. 1: “Pare, ‘di tayo kasya. Bawas tayo ng isa. Sa lapag na lang matulog.”
(Bumaba si TANGA No. 2)
TANGA No. 3: ‘”Ayan pare. Maluwag na. Akyat ka na dito!”
PUZZLE
ELY: “Yahoo! Ang bilis kong nabuo ‘tong puzzle!”
JULIO: “Talaga? Gaano kabilis?”
ELY: “5 months!”
JULIO: “Ang tagal naman.”
ELY: “Matagal ba ‘yun? Eh, nakalagay nga rito sa kahon: ‘For 3 years and up!’”
KAPE
MISIS: “Ano ba’ng hinahanap mo riyan sa supot ng 3-in-1 coffee? Kanina ka pa silip nang silip diyan?”
MISTER: “Hinahanap ko ‘yung libreng asukal. Nakasulat kasi sa karton, ‘SUGAR FREE’!”
KABAYO
PROCOPIO: “Sobrang tabatsoy ng misis ko kaya gusto niyang magbawas ng timbang. Nag-horseback riding siya.”
JACK: “Ano’ng resulta?”
PROCOPIO: “Nabawasan ng sampung kilo ‘yung kabayo!”
(visuals courtesy of google images)
BAKIT may TAMBOK sa aking PANTALON?
(Ely M.) KUNG bibilangin mo ang lahat ng bagay na nakasabit sa katawan mo araw-araw, magugulat ka sa bigat ng daigdig na pinapasan mo.
‘Eto ang mga nakabukol sa pantalon ko:
Sa kaliwang bulsa ng aking pantalon:
- SUSI- napakaraming susi na hindi ko alam kung para buksan ang alin. Basta as far as I can remember, isa dito ay susi ng bahay namin.
- KENDI- Stork, Mentos at isa pang kulay Cherry na wala nang balot na nakadikit na sa bulsa. Tawag ko dito “emergency snack” lalo na kung matagal ang biyahe at walang fast food na madadaanan.
- COINS- Napakaraming barya na kung bibilangin ko, siguro kulang-kulang 50 pesos ang katumbas(kung iku-convert into pesos). Sa sobrang dami, minsan tinatanong na ako ng mga kaibigan ko kung may luslos daw ba ako.
Sa kanang bulsa ng aking pantalon:
- 2 USB- Mga impostanteng files na kung ipi-print lahat ay makakapuno ng dalawang steel cabinets.
- RESIBO- Ng kung anu-anong mga bagay na binili, ginamit, kinain ko at oo ‘yung iba dito, napulot ko lang sa kalye << save the earth ‘eka.
- CELLPHONE- Kung saan naka-record ang aking non-existing social life. At dahil lumang model at sobrang laki nito, madalas itong napapagkamalan ng mga babae as my ”talong”. I wish.
Sa kanang bulsa ko sa LIKOD ng pantalon:
- WALLET lang- Pero hindi ganu’n kasimple dahil narito ang …
- Mas maraming RESIBO- Dito, nakatupi pa ang lahat. Ito ‘yung mga resibong may nakakabit na “memories” (kung sentimental ka, you know what I mean). “Ah, my FIRST foot massage…”
- 5 ID CARDS- 1 from college, 1 PRC Card, 3 lumang IDs galing sa tatlong huling kumpanya na pinagtrabahuhan ko. Yes, I did not surrender them. What can I do, eh, sa naiwala ko, eh.
- 3 MEMBERSHIP DISCOUNT CARDS- Mula sa groceries hanggang video rental at Timezone.
- 2 CREDIT CARDS- Ito ang pinakamabigat dalhin, lalo na pag singilan na.
- 2 E-LOADS- Mahirap nang maubusan habang naglo-long distance.
- 1 CONDOM- Mahirap nang mapalaban habang nasa long distance.
- 1 TOOTHPICK- Hindi kasi kasya ang toothbrush sa wallet.
- POST ITs- Na iba-ibang kulay. Isa sa Post-It ko ay may nakasulat: “Throw all of these Post-Its away!”
- TISSUE PAPER- Kung saan nakalista ang iba’t ibang phone numbers ng hopefully ”cute girls” na hindi ko na matandaan kung saan ko napagkikilala. ‘Pag walang magawa, pinapahiran ko na rin ng kulangot ‘yung bawat sulok ng tissue paper kaya medyo yellowish na ito.
Sa kaliwang bulsa ko sa LIKOD ng pantalon:
- Isang malinis na puting PANYO (strange, but true!)
Isama n’yo na riyan ang actual weight ng isang lumang Levis 501, more or less mga dalawang kilo siguro ang bigat ng lahat.
Pantalon ko pa lang ‘yan.
Kaya nga tuwing gabi, pag-uwi ko galing trabaho na pagod na pagod sa maghapong kaka-chat, este…. kakagawa ng “customer’s files”, dahan-dahan akong lalakad papasok at tatayo sa gitna ng aming malamig na kuwarto…
luluwagan ko ang aking cowboy belt
at dali-daling itataas ang aking dalawang braso…
sa sobrang bigat ng aking pantalon, automatic na itong dadausdos pababa mula sa aking beywang tungo sa aking mga tuhod.
Titingala ako sa kisame
at ng gaya ni Mel Gibson sa “Braveheart” nu’ng kinoronggo na siya sa puwet ng isang steel rod…
sumisigaw ako ng nakakabinging…
(photofrom: www.getreligion.org … Note: Hindi ako ‘yung nasa pic. Maputi ang legs ko.)
